🌿 Verhalen uit Tuinwijk: Van WVN naar dakterras (met een doosje pillen en een goed idee)
Soms vallen dingen gewoon mooi samen. Een buurt waar je altijd al wilde wonen. Een huis dat eigenlijk buiten bereik ligt. En een idee dat begint met een simpel pillendoosje en eindigt met een bedrijf. Dit is het verhaal van Rutger den Daas. Tuindorper van oorsprong, maar inmiddels volledig Tuinwijker — uit overtuiging én met een lichte vorm van ondernemersbluf.
WVN, vrienden en een lichte afwijking richting Tuinwijk. Rutger groeide op in Tuindorp, maar raakte al snel “besmet” met het Tuinwijkvirus. Middelbare school, vrienden in de buurt, en voor je het weet hang je structureel rond op het Willem van Noortplein — voor insiders gewoon WVN. BBQ’tje, balletje trappen, beetje hangen. Dat soort levensbeslissingen neem je dus eigenlijk al jong, zonder dat je het doorhebt.
❤️ Liefde, Overvecht en 30 bezichtigingen later. Toen kwam Anouk. Brabantse. Dus gezellig, maar ook moedig — want die verhuisde gewoon naar Utrecht. Samen eerst in Overvecht (niks mis mee), maar het doel was helder: Tuinwijk of Vogelenbuurt. Alleen… dat doel had een prijskaartje waar je stil van wordt. Na een stuk of dertig bezichtigingen (en evenzoveel momenten van “nou, dit wordt ‘m dus niet”) kwam er een kans. Een woning aan de Agnes van Leeuwenberchstraat. Gesplitst, ingewikkeld, nog niet helemaal rond. En toen gebeurde het.
💡 “Kunnen we niet gewoon het hele pand kopen? Een zin die je óf niet uitspreekt… óf die je leven verandert. Rutger koos voor optie twee. Geen idee hoe te financieren. Geen idee hoe het moest. Maar wél een idee: als we het hele pand kopen, kunnen we misschien iets creëren. En ja hoor — er kwam een aanbod.
🤝 Samen kopen, samen puzzelen. De oplossing werd typisch Tuinwijks: samen met een bevriend stel het pand kopen. Met z’n vieren. Eén hypotheek. Daarna splitsen. Klinkt als een goed plan na twee biertjes op het plein — maar dit werd serieus werkelijkheid.
🔨 Van achterstallig onderhoud naar karakterhuis. Het huis bleek… laten we zeggen: een project. Maar ook een kans om iets moois terug te brengen. Niet slopen en nieuw, maar herstellen. Met respect voor wat er al was. Originele glas-in-loodramen? Anouk zocht ze uit en liet ze opnieuw maken. Oude ensuite verstopt achter houten platen? Gewoon weer tot leven gewekt. Via Marktplaats deuren gevonden en slim opgehangen. En zo groeide het huis langzaam weer terug naar zijn oude ziel. Inclusief een echte Tuinwijkse klassieker: de slaaptoren.
🌸 En nu: lente op het dak. Het resultaat? Twee woningen. Twee blije stellen. En een dakterras dat dit jaar voor het eerst écht gebruikt gaat worden. En laten we eerlijk zijn: daar doe je het voor. Zonnetje, drankje, beetje kijken naar de buurt waar je altijd al wilde wonen.
💼 Van pillendoos naar groeiend merk. En dan het andere deel van het verhaal. Want stilzitten is blijkbaar geen optie. Rutger liep ooit tegen een herkenbaar probleem aan: pillendozen. Of spotgoedkoop en snel stuk. Of degelijk… maar absurd duur. Dus dacht hij: dat moet beter kunnen.
En zo ontstond GEASY.
📦 Een hobby die uit de hand liep (en flink ook). Wat begon als een simpel product, groeide sneller dan verwacht: Binnen 2 jaar: 40.000 pillendozen per jaar verkocht. Van bijverdienste → fulltime onderneming. Focus verschoven naar hulpmiddelen voor ouderen. Inmiddels verkoopt GEASY onder andere: dementieklokken, incontinentiemateriaal,douchekrukken... En de ambitie? Nog groter. Rollators, uitbreiding van het assortiment en… de apotheken in.
🏥 De markt een beetje opschudden Het idee is even simpel als sterk: Goede kwaliteit, maar dan voor een eerlijkere prijs. En daar begint het leuk te worden. De eerste groothandel is inmiddels overstag. En laat dat nou nét de leverancier zijn van zijn eigen apotheek: de Van den Bergh’s apotheek. Dus binnenkort loopt Rutger daar misschien naar binnen…en ziet hij zijn eigen producten liggen. Dat is toch een mooi momentje hoor.
🚶♂️ De route naar kantoor (met uitzicht op iets nieuws) Zijn kantoor zit aan de Oudenoord. Dagelijkse wandeling via de Adelaarstraat, langs de molen. En straks misschien met een kleine glimlach extra: “Daar liggen ze. Mijn doosjes.”
🌿 Op zijn Tuinwijks (met een knipoog). Wat dit verhaal zo mooi maakt? Het is geen groot plan. Geen strak uitgestippelde strategie.
Het is gewoon: verliefd worden op een buurt, iets proberen wat eigenlijk niet kan en het dan tóch voor elkaar krijgen
Met een beetje lef. Een beetje geluk. En vooral: samen. En ergens, op een dakterras in Tuinwijk, zit straks iemand te denken: “Goed dat we het gewoon gevraagd hebben.” En iHenkie? Die mompelt tevreden: “Zie je wel. Gewoon doen. En daarna een biertje.” 🍻