🎨 Jos Peeters, Italië en het Labyrint der Zaanlanders
En dan lees je zo’n maandelijkse blog van Jim op Nieuws030 en dan denk je: kijk, dát is nou weer typisch Tuinwijk. Een stukje Italië. Een beetje Utrecht. En een flinke scheut Jos Peeters.
Voor wie hem niet meteen paraat heeft (wat ik me bijna niet kan voorstellen): Jos is de man van die prachtige muurschildering op de Appie aan het Willem van Noortplein. Of zoals wij dat hier noemen: het plaatselijke Labyrint der Zaanlanders. Waar je voor melk gaat en terugkomt met drie soorten hummus, een plant en een existentiële vraag.
🇮🇹 ’s Winters in Italië, ’s zomers aan de Gageldijk
In de winter woont Jos in Italië. Dat alleen al klinkt als een goed doordacht pensioenplan. Geen bingoavond, maar olijfbomen. Geen klaverjassen, maar fresco’s.
En in de zomer?
Dan zit hij gewoon aan de Gageldijk, in een bijgebouw van de voormalige eigenaar van Bastiaanse Menshop. Dat is toch prachtig? Internationale allure met Tuinwijkse wortels.
Een kunstenaar die schakelt tussen Sint-Jan de Doper in Italië en een praatje op de dijk bij Overvecht. Dat moet je ook maar kunnen.
🖌️ Slopen, bouwen… en schilderen
Wat me raakt in het verhaal over Jos is dat hij iets doet wat wij in Tuinwijk ook proberen:
lagen aanbrengen.
Niet alles hoeft nieuw.
Niet alles hoeft weg.
Je kunt ook over iets heen schilderen, verdiepen, verrijken.
Terwijl aan de Nolenslaan plannen worden gemaakt om te slopen en opnieuw te bouwen, schildert Jos gewoon verder. Met aandacht. Met historie. Met gevoel voor plek.
En misschien is dat wel de les:
Je kunt een wijk vernieuwen zonder haar ziel kwijt te raken.
Je kunt stenen vervangen, maar verhalen moet je koesteren.
🌿 Tuinwijk is groter dan Tuinwijk
Het mooie is: Jos laat zien dat Tuinwijk geen afgesloten wereldje is.
Hij woont half in Italië, half aan de Gageldijk.
Hij schildert heiligen én supermarktgevels.
Hij verbindt het grote verhaal met het kleine plein.
Dat is toch eigenlijk precies wat wij hier ook doen?
Een beetje wereld, een beetje wijk.
Een beetje kunst, een beetje koffie bij de Appie.
☕ Tot slot, op zijn anneveens
Ik stel me zo voor dat Jos in Italië in een atelier staat, het winterlicht dat naar binnen valt, en dat hij dan even denkt aan het Willem van Noortplein. Aan fietsers, bakfietsen, winkelwagens en een man die bij de ingang staat te dubben of hij nou echt die extra reep chocola nodig heeft.
En andersom, dat wij hier langs zijn muurschildering lopen en even denken:
Kijk, daar hangt een stukje Italië in ons Labyrint.
Dat vind ik geruststellend.
Dat we hier slopen en bouwen, plannen maken en draagvlak meten.
Maar dat er altijd ergens iemand is die gewoon rustig verder schildert.
En dat we daar, tussen de boodschappen en de bouwtekeningen door, even naar kunnen kijken.
Lees het artikel vooral zelf via Nieuws030.
Met een kop koffie.
Of een espresso.
Net waar je je die dag bevindt. 🇮🇹🌿